Scena zbiorowa

Kompozycja stanowi wariację Gottlieba na temat klasycznych motywów: artysta łączy w jednym dziele m.in. kobietę w turbanie siedzącą tyłem (nawiązanie do "Kąpiącej się" Ingresa), postać niosącą dzban, figurę trzymającą misę, mężczyznę stojącego tyłem. Praca stanowić mogła studium przygotowawcze do innego dzieła bądź zbiór artystycznych wprawek w opanowaniu poszczególnych ruchów. Bardziej prawdopodobne jednak, że Scena zbiorowa stanowi popis zdolności Gottlieba w przetwarzaniu utrwalonych w sztuce formuł, jest pełnoprawnym świadectwem jego zainteresowań i dialogu, który prowadził z Dawnymi Mistrzami. Artysta najchętniej sięgał do dorobku El Greca, z którego œuvre czerpał inspirację malując swe wydłużone postaci w wyjątkowych zestawieniach kolorystycznych. Kompozycję potraktować można jako zaproszenie do odszukiwania potencjalnych nawiązań, przeobrażonych przez twórczą siłę Gottlieba. Co więcej, praca zapowiada twórcze zainteresowania artysty, które rozwinął po 1926 roku m.in. w pracach "Ogrodnicy" i "Zbiory".